Ο πολιτισμός και το Ημερολόγιο των Ίνκας

ΙΝΚΑΣ

Οι Ίνκας λάτρευαν τον Θεό Ήλιο με το όνομα Ίντι και την Σελήνη με το όνομα Κουίλα. Πίστευαν ότι ο χώρος και ο χρόνος είναι απόγονοι του Βιρακότσα Μπαχακάμ και πρόγονοι του Βιρακότσα, ο οποίος ήταν ο Δημιουργός του Σύμπαντος.

Οι Ίνκας θεωρούσαν τους εαυτούς τους πρόσωπα ιερά και ήταν απόγονοι του Θεού Ίντι. Λάτρευαν τον Ήλιο στον ναό Κούσκο. Τον Θεό Ίντι εκεί αναπαριστούσαν σαν πελώριο χρυσό δίσκο. Επίσης πίστευαν στην μεταθανάτια ζωή. Ο Θεός Ήλιος επίσης αναπαριστούσαν σαν φίδι ή κόνδορας.

Αν και ασχολούνταν συστηματικά με την παρατήρηση του ουρανού, οι Ίνκας δεν είχαν ποτέ ολοκληρωμένο ημερολόγιο. Ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι Ίνκας είχαν αναπτύξει ένα είδος ημερολογίου βασισμένο σε παρατηρήσεις του Ήλιου και της Σελήνης. Το έτος είχε 12 μήνες 30 ημερών (σύνολο 360 ημέρες) που σχετίζονταν με διάφορες γιορτές, για την παραγωγή και για τις γεωργικές εργασίες.

Το έτος των 12 μηνών καθιερώθηκε από τον βασιλιά Βιρακότσα το 1438. Οι Ίνκας πίστευαν ότι ο Βιρακότσα δημιούργησε τον Ήλιο και ήταν για τους Ίνκας ο πατέρας των Θεών. Αφού έπλασε Γη και ουρανό περιπλανήθηκε στη Γη και έπειτα έφυγε με την υπόσχεση ότι θα επιστρέψει.

Τέλος, με την αστρονομία σχετίζονται και οι γραμμές Νάσκα που θεωρείται οτι είναι αστρικός χάρτης. Μάλιστα η αράχνη θεωρείται οτι συμβολίζει τον αστερισμό του Ωρίωνα. Οι γραμμές είναι 13000 και κάποιες φτανουν σε μήκος τα 30 χιλιόμετρα και βρίσκονται ανάμεσα στην περιοχή της Νάσκα και της Πάλμα.

Πηγή: "Το σύμπαν που αγάπησα" (ντοκιμαντέρ)

Η αστρονομία και το ημερολόγιο στην αρχαία Αίγυπτο

ΑΙΓΥΠΤΟΣ

Ο Αιγυπτιακός πολιτισμός είναι ένας από τους αρχαιότερους πολιτισμούς που αναπτύχθηκε εδώ και 5000 χρόνια στις παραποτάμιες κοιλάδες της Αφρικής. Φαίνεται ότι ήταν ένας από τους πιο ειρηνικούς πολιτισμούς.

Ο Αιγυπτιακός πολιτισμός είναι φημισμένος για την λεπτότητα και λεπτομέρεια της τέχνης του όπως και για τον πλούτο των τεχνικών και πρακτικών επιτευγμάτων που σχετίζονται με την κατασκευή μεγάλων μνημείων (πυραμίδες, οβελίσκοι, κολοσσοί).

Το αιγυπτιακό σύστημα αρίθμησης ήταν δεκαδικό και είχε ως βάση την απλή επαναληπτική αρχή σύμφωνα με την οποία διαφορετικά σύμβολα για τις διαδοχικές δυνάμεις του 10 επαναλαμβάνονταν όσες φορές χρειαζόταν ώστε να σχηματιστεί ο εκάστοτε αριθμός. Με ένα σύνολο από επτά σύμβολα οι Αιγύπτιοι μπορούσαν να γράφουν οποιοδήποτε ακέραιο αριθμό από το 1 έως το 9.999.999 και αυτό αρκούσε για τις καθημερινές απαιτήσεις τους.

Οι Αρχαίοι Έλληνες επαινούσαν συχνά τις μαθηματικές ικανότητες των Αιγυπτίων και πίστευαν ότι τα μαθηματικά είχαν ως καταγωγή την Αίγυπτο.

Αστρονομία

Η Αιγυπτιακή αστρονομία ήταν εξαιρετικά πρωτόγονη καθώς άσκησε σε ένα μόνο σημείο ευεργετική επίδραση στους Έλληνες αστρονόμους: στην χρήση ενός ημερολογίου το οποίο ο Neugebauer φημίζει ως το πιο έξυπνο ημερολόγιο που υπήρξε ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Το αιγυπτιακό αυτό ημερολόγιο περιλάμβανε 12 μήνες με 30 ημέρες ο καθένας και 5 επιπλέον ημέρες στο τέλος του χρόνου. Δημιουργήθηκε από πρακτικές ανάγκες δίχως την παραμικρή μέριμνα για τη επίλυση αστρονομικών προβλημάτων. Ήταν εξαιρετικά εύχρηστο για αστρονομικούς υπολογισμούς πράγμα το οποίο αναγνωρίστηκε από αστρονόμους της ελληνιστικής εποχής.

Η αστρονομία τους διατήρησε μια όψη πρωτόγονη για αρκετό καιρό με το να περιορίζουν τις παρατηρήσεις τους στο επίπεδο του ορίζοντα. Σε μερικούς πίνακες βρίσκουμε καταλόγους άστρων κλιμακωμένων σε μία ίδια κάθετο.

Η ανάπτυξη της επιστήμης του ουρανού εμφανίζει ιδιορρυθμία σε δύο χαρακτηριστικά: ο ισημερινός και τα άστρα έχουν τον θεμελιώδη ρόλο. Η σελήνη και οι πλανήτες δεν παρατηρούνταν συστηματικά. Οι Αιγύπτιοι, λοιπόν, δεν οικοδόμησαν τον ζωδιακό κύκλο αλλά ακολούθησαν την ανατολή και την δύση των άστρων.

Ανάγκη για ημερολόγιο

Ένα ημερολόγιο βασισμένο στην εναλλαγή των εποχών δεν ήταν ανέκαθεν απαραίτητο. Με την ανάπτυξη της Γεωργίας, οι γεωργοί σε μια περίοδο π.χ. χιλίων ημερών θα μπορούσαν να παρατηρήσουν την περιοδικότητα της βλάστησης, της αποδήμησης των πουλιών κ.λ.π. Οι γεωργοί αυτοί ήθελαν να προσαρμόσουν το ημερολόγιο στην περίοδο του ήλιου που να ρυθμίζει τις αγροτικές εργασίες και δημιούργησαν με την προσπάθειά τους την Αστρονομία.

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η γέννηση της γεωργίας ήταν καθοριστική μετατροπή της μοίρας του γένους μας διότι αυτή εγκατέστησε τους νομαδικούς λαούς, πράγμα ουσιώδες για τον πολιτισμό μας.

Η αυτόματη βλάστηση των σπόρων που ρίχνονταν κοντά στην κατοικία έδωσε την ιδέα να πραγματοποιηθούν η σπορά και η συγκομιδή. Όμως η εξασθένηση του εδάφους μέσα σε λίγο καιρό απαίτησε νέες μεταναστεύσεις εκτός από μερικές προνομιούχες περιοχές της γης οι οποίες παραμένουν εύφορες από τις πλημμύρες ενός ποταμού. Έτσι εξηγείται η πυκνή συγκέντρωση των μεγάλων εστιών αρχαίων πολιτισμών στις μεγάλες προσχωματικές πεδιάδες του Νείλου, του Ευφράτη του Ινδού και των πεδιάδων της Κίνας.

Αυτό το στάδιο της γεωργίας έφερε την ανάπτυξη της Αστρονομίας. Η ανάγκη για να ορίσουν την σπορά και τον θερισμό έφερε το ημερολόγιο στις γεωργικές κοινωνίες.

Για να γνωρίσουν την ώρα οι Αρχαίοι συμβουλεύονταν κατά την διάρκεια της μέρας την κατεύθυνση της σκιάς ενός σταθερού αντικειμένου. Την νύχτα παρατηρούσαν τη θέση κάποιου άστρου. Με την πάροδο του χρόνου, ο αριθμός των υποδιαιρέσεων της μέρας και της νύχτας αυξήθηκε.

Σημειώνοντας τα άστρα τα οποία ανατέλλουν το ένα μετά το άλλο στην Ανατολή είναι δυνατόν να διαλέξουμε μερικά άστρα που είναι κατάλληλα για να διαιρέσουμε την νύχτα σε σχεδόν ίσα χρονικά τμήματα. Η Ανατολή αυτών των άστρων χρησιμεύει στην διαίρεση του έτους σε ίσες περιόδους.

Τάφοι και πυραμίδες

Οι πυραμίδες οι οποίες είναι τόσο αξιοθαύμαστες για την αρχιτεκτονική τους έχουν επίσης αστρονομικό χαρακτήρα. Οι τάφοι των Φαραώ, σύμφωνα με το επικήδειο τελετουργικό των Αιγυπτίων, ήταν υποχρεωτικά προσανατολισμένοι με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Γι’ αυτόν τον λόγο οι πυραμίδες έχουν τις πλευρές τους προς τα σημεία του ορίζοντα. Ο ακριβής προσδιορισμός των σημείων του ορίζοντα επιτεύχθηκε κατά τις αρχές της τρίτης χιλιετίας.

Πηγή: η Ιστορία της αστρονομίας του Paul Couderc - Εκδόσεις Δαίδαλος

Ουράνιες συντεταγμένες

Οι Ουράνιες συντεταγμένες, ή ουρανογραφικές συντεταγμένες, είναι εκείνες που προσδιορίζουν τη θέση ενός ουρανίου σώματος στην ουράνια σφαίρα, οι οποίες και είναι αντίστοιχες με τις γεωγραφικές συντεταγμένες ενός τόπου στην επιφάνεια της Γήινης σφαίρας.

Το σύστημα των συνταταγμένων αυτών βασίζεται στον ουράνιο ισημερινό και εξ αυτού του λόγου ονομάζονται επίσης και ισημερινές συντεταγμένες. Οι ουράνιες ή ισημερινές συντεταγμένες είναι η απόκλιση αστέρος ή κλίση "δ" που μετριέται σε μοίρες, και η αστρική ωρική γωνία, που επίσης μετριέται σε μοίρες, όπου όμως αντί της δεύτερης, ειδικότερα οι αστρονόμοι κάνουν χρήση την "ορθή αναφορά", (RA) που μετριέται σε χρόνο (00h 00' 00") με αρχή μέτρησης από το εαρινό ισημερινό σημείο.

Πηγές: βικιπαίδεια, astronomia.gr

Η Αρχαία Κίνα και ο Ουρανός

Η αστρονομία στην αρχαία Κίνα:

Στην Κίνα έχουμε αρχαιότατες καταγραφές αστρονομικών παρατηρήσεων. Οι Κινέζοι δεν αρκέστηκαν στην παρατήρηση των κινήσεων του Ήλιου και της Σελήνης μόνο, αλλά προχώρησαν σε παρατηρήσεις της περιοδικότητας των εκλείψεων του Ήλιου και της Σελήνης, των εξάρσεων των ηλιακών κηλίδων και της κίνησης των κομητών. Είναι οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τα συστήματα των ισημερινών και ουρανογραφικών συντεταγμένων. Όλες οι παρατηρήσεις τους είχαν καταγραφεί με εξαιρετική ακρίβεια στα «Χρονικά της Σινίκης», στα ποοία ακόμη και σήμερα ανατρέχουν οι αστρονόμοι.

Η αντίληψη στην αρχαία Κίνα για τη μέρα και τη νύχτα:

Πίστευαν ότι ο Ήλιος κινείται γύρω απ΄τη γη, δηλαδή μέσο της φωτεινής διόδου της Αυγής ανεβαίνει στον ουρανό κρατώντας τα κλαδιά ενός πελώριου δέντρου. Το βράδυ κατεβαίνει προς την δύση στο όρος Γιέν - Τσέν. Όταν ο ήλιος εξαφανιζόνταν, τα άστρα, φωτεινά άνθη ενός ουράνιου δέντρου, φωτίζουν τη γη. Η αντίληψη τους για την έκληψη ήταν οτι ο Ήλιος και η σελήνη κατά την διαδρομή τους, καταβροχδίζονται ενίοτε άπο δράκοντες. Ο αυτοκράτορας, γιος του Ουρανού, είναι απεσταλμένος στη γη για να βάλει την τάξη, καθορίζει το ημερολόγιο και γνωρίζει να υποβάλλει την φύση χάρις τη μουσική και τις λειτουργίες. Μετά τον θάνατό του επανέρχεται στον ουρανό. 

Τα όργανα αστρονομίας στην αρχαία Κίνα:

Για να εκτιμήσουμε ακριβώς τα αποτελέσματα τα οποία πέτυχαν οι αρχαίοι στην αστρονομία αλλά και για να μην παραδεχθούμε ορισμένα τα οποία τους έχουν αποδοθεί, αρκεί να αναφέρουμε εργαλεία τα οποία διέθεταν. Τα ωραιότερα εργαλεία της Αρχαίας Αστρονομίας υπήρξαν τα «ψέλια». Το «ψέλι» είναι μια σφαίρα συχνά μεγάλη και βαρειά την οποία προσανατολίζουμε κάθε στιγμή που ερεύνουμε και γίνετε απ’ ευθείας σύγκριση με τον ουρανό. Αυτό έχει κινητούς γνώμονες για ακτίνες και βαθμολογημένους κύκλους. Τα ψέλια φαίνεται να υπήρχαν άλλοτε στην Κίνα αλλά όπως φαίνεται επανεφευρέθησαν από την σχολή Αλεξάνδρειας. Οι Αρχαίοι Αστρονόμοι χρησιμοποίησαν μηχανική συσκευή, καθρέπτες από στιλβωμένο μέταλλο, βίδες και για τους χειρισμούς: μοχλούς, μαγγάνια και τροχαλίες.

Μέτρηση του χρόνου: 

Για να γνωρίζουν την ώρα χρησιμοποιούσαν τον «γνώμονα», ένα απλό κάθετο στέλεχος φυτεμένο στη γη, του οποίου η σκιά γυρίζει με τον ήλιο. Ο γνώμων είναι η αρχαϊκή μορφή του ηλιακού ωρολογίου.

Για την μέτρηση μικρών διαστημάτων χρησιμοποιούσαν το «αμμωρολόγιο» και προπάντων το «υδρωρολόγιο» ή κλεψύδρα. Η ποσότητα του νερού που διέρρεε είναι ανάλογη του χρόνου, αν αυτός είναι αρκετά βραχύς. Η κλεψύδρα είναι δυνατόν να δίνει την ώρα κατά την νύχτα αν είχε την κατάλληλη ρύθμιση. Η ρύθμιση αυτή κανονιζόταν με βάση την ανατολή και την δύση μερικών ωραίων άστρων.

Πηγή: η Ιστορία της αστρονομίας του Paul Couderc - Εκδόσεις Δαίδαλος

Ο πολιτισμός και το ημερολόγιο των Μάγια

Το ημερολόγιο των Μάγια θεωρείται το ακριβέστερο ημερολόγιο που δημιουργήθηκε ποτέ από οποιονδήποτε γνωστό πολιτισμό, συμπεριλαμβανομένου και του ελληνικού. Βασίζεται σε τρεις κύκλους: έναν κεντρικό κύκλο 365 ημερών, έναν ιερό κύκλο 260 ημερών και ένα μεγάλο κύκλο 5.125 ετών. Στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 ολοκληρώνεται ένας μεγάλος κύκλος.

Οι αστρονόμοι Μάγιας είχαν υπολογίσει με ακρίβεια τους κύκλους της Σελήνης και της Αφροδίτης, πλανητικές συνόδους και διελεύσεις, εκλείψεις, ηλιοστάσια και ισημερίες μέχρι την προαναφερθείσα ημερομηνία. Εκτός από τα εξελιγμένα μαθηματικά τους, είχαν και το προνόμιο της τοποθεσίας σε σχέση με την παρατήρηση του Ήλιου. Οι περισσότερες πόλεις τους ήταν πάνω στον Τροπικό του Καρκίνου και σε αυτά τα γεωγραφικά πλάτη, κατά τη διάρκεια του θερινού και του χειμερινού ηλιοστασίου, ο Ήλιος περνάει ακριβώς πάνω από τα κεφάλια τους το μεσημέρι και δεν σχηματίζει σκιά.

Οι αστρονόμοι των Μάγια παρατήρησαν ότι το χειμερινό ηλιοστάσιο μετακινείται με πολύ αργό ρυθμό στον ουράνιο θόλο και σε αυτόν το ρυθμό στήριξαν το μεγάλο κύκλο των 5.125 ετών. Σύμφωνα με τη μυθολογία των Μάγια, ο κόσμος στον οποίο ζούμε θα τελειώσει όταν το χειμερινό ηλιοστάσιο θα ευθυγραμμισθεί με το Σκοτεινό Ρήγμα του Γαλαξία μας, (δηλαδή αυτό που θεωρούσαν ως πύλη του Κάτω Κόσμου), στο κέντρο του Γαλαξία μας. Το εν λόγω ρήγμα τοποθετείται στις 26 μοίρες του αστερισμού του Τοξότη και παρόλο που το κέντρο του Γαλαξία μας δεν είναι ορατό ούτε με υπερσύγχρονα τηλεσκόπια, ούτε με υπεριώδεις ακτίνες, οι αστρονόμοι των Μάγια είχαν υπολογίσει σωστά όχι μόνο την θέση του, αλλά και το πότε θα «πέσει» πάνω του το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Έτσι, υπολόγισαν ότι η φαινομενική μετακίνηση των ηλιοστασίων και των ισημεριών το 2012 θα οφείλεται στην απόκλιση του άξονα της Γης κατά την περιστροφή της από τον Ήλιο. Η σύγχρονη επιστήμη ονομάζει το φαινόμενο «μετάπτωση των ισημεριών». Οι αστρονόμοι των Μάγια είχαν μετρήσει με ακρίβεια την ταχύτητα της μετάπτωσης, χωρίς να είμαστε βέβαιοι ότι είχαν συναίσθηση του τι μετρούσαν.

Οι Μάγια, όπως προαναφέραμε, είχαν κυκλική αντίληψη του χρόνου και το ημερολόγιό τους δεν θα μπορούσε παρά να είναι και αυτό κυκλικό.

Οι Μάγια χρησιμοποιούσαν το ημερολόγιο των 365 ημερών, (γιάαμπ/jaab), για την καθημερινή τους ζωή, ακολουθώντας την περιστροφή της Γης γύρω από τον Ήλιο, ενώ συγχρόνως χρησιμοποιούσαν το ημερολόγιο/περίοδος των 260 ημερών, (τσόλκιν/tzolkin), για τις θρησκευτικές τους εορτές, όπως και άλλοι λαοί της Κεντρικής Αμερικής.

Ένα γιάαμπ χωρίζονταν σε 18 «μήνες» των 20 ημερών, συν 5 ημέρες «κακής» τύχης στο τέλος του, που ονομάζονταν γουαγιέμπ/wayeb. συσχετίζονταν με τα άλλα ημερολόγια των Μάγια. Τα ημερολόγια γιάαμπ και τσόλκιν σχημάτιζαν έναν ημερολογιακό κύκλο 52 ετών. Ο ημερολογιακός κύκλος χρησιμοποιούνταν όχι μόνο από τους Μάγια, αλλά και από άλλους λαούς της Κεντρικής Αμερικής, όπως τους Αζτέκους, τους Μιξτέκους και τους Ζαποτέκους. Για χρονολογικές περιόδους μεγαλύτερες των 52 ετών χρησιμοποιούσαν το Ημερολόγιο Μακράς Περιόδου, ένα εξαιρετικά μεγάλο χρονολογικό σύστημα που συμπεριελάμβανε πέντε μεγάλους χρονολογικούς κύκλους και μπορούσε να καθορίσει χρονολογικές περιόδους περίπου 5.125 ετών. Όπως και το ημερολόγιό μας χρησιμοποιεί τρεις αριθμούς για να περιγράψει τρεις χρονολογικές μονάδες (το έτος, το μήνα και την ημέρα), το Ημερολόγιο Μακράς Περιόδου χρησιμοποιούσε πέντε αριθμούς για να περιγράψει πέντε χρονολογικές μονάδες.

Οι Μάγια λάτρευαν τη φύση, τη σελήνη και τον ήλιο. Μέτραγαν με μεγάλη ακρίβεια το χρόνο και πίστευαν στην ύπαρξη του Παραδείσου. Είχαν επίσης αφιερώσει ναούς στο Θεό Ήλιο και γι’ αυτό οι ναοί αυτοί ήταν προσανατολισμένοι στη Δύση έτσι ώστε να δέχονται και τις τελευταίες ακτίνες του. Οι πυραμίδες έχουν αστρονομικό προσανατολισμό και χτίστηκαν λόγω της ανάγκης ημερολογίου.

Η πυραμίδα του Αξακτούρ ήταν ναός και παρατηρητήριο των ιερέων αστρονόμων. Στις 21 Ιουνίου, μέρα του Θερινού Ηλιοστασίου, ο ήλιος ανατέλει πίσω από τη βόρεια γωνία του ναού αυτού. Στις 21 Μαρτίου, μέρα της Εαρινής Ισημερίας, και στις 22 Σεπτεμβρίου, μέρα της φθινοπωρινής Ισημερίας, η ανατολή του ηλίου συμβαίνει ακριβώς στο μέσον του δεύτερου από τους τέσσερις συνολικά ναούς. Στις 22 Δεκεμβρίου, μέρα του χειμερινού ηλιοστασίου, ο ήλιος εμφανίζεται στη νότια γωνία του τρίτου ναού.

Οι φτερωτές ουρές των φιδιών της περιοχής Chichen Itza αναπαριστάνουν τα δύο ηλιοστάσια, ενώ η πομπή των κροταλιών συμβολίζει τον ισημερινό. Οι κροταλίες με κεφάλια και ουρές με αντίθετες κατευθύνσεις συμβολίζουν την καθημερινή πορεία του ηλίου στον ουρανό.

Οι πυραμίδες αποτελούνται από εννέα επίπεδα κλιμακωτά βάθρα. Οι Μάγια είχαν ένα 18μηνο ηλιακό έτος 360 ημερών και κάθε μήνας περιείχε είκοσι ημέρες. Το ηλιακό τους ημερολόγιο είχε 360 μέρες(18 επί 20). Βέβαια πρέπει να επισημάνουμε ότι στις 360 ημέρες προστίθενται πέντε ιερές ημέρες σύμφωνα με τα σκαλοπάτια τα οποία συμβολίζουν τις ημέρες του ηλιακού ημερολογίου και είναι 365.

Τέλος, ο πολιτισμός των Μάγια κατείχε άριστες αστρονομικές και μαθηματικές γνώσεις, διέθετε ακρίβεια στις ημερομηνίες και κατείχε επίσης πρωτόγνωρες για εκείνη την εποχή γνώσεις. 

Πηγές: "Το σύμπαν που αγάπησα" (ντοκιμαντέρ), www.ispania.gr

Σουμέριοι: Οι πατέρες του έτους

Οι Σουμέριοι ήταν αρχαίος ιστορικός λαός, οι οποίοι ήκμασαν περίπου μεταξύ του 3000 και 1500 π.Χ. Θεωρούνται οι πρώτοι κάτοικοι του Σουμέρ (ή Σουμερίας), μιας περιοχής στη νότια Μεσοποταμία που εκτείνεται μεταξύ του Τίγρη, του Ευφράτη και του Περσικού Κόλπου.

Οι Σουμέριοι αργότερα απορροφήθηκαν από τον βαβυλωνιακό πολιτισμό που αναπτύχθηκε και αυτός στη νότια Μεσοποταμία. Ήταν ο πρώτος λαός που θέλησε να δημιουργήσει ημερολόγιο για να καλύψει τις καθημερινές του ανάγκες. Αυτές σχετίζονταν κυρίως με την αγροτική παραγωγή καθώς οι αγρότες έπρεπε να γνωρίζουν τις κλιματικές αλλαγές. Επίσης οι ιερείς έπρεπε να παρακολουθούν τον ακριβή χρόνο έτσι ώστε να ξέρουν πότε ακριβώς πέφτουν οι ιερές τελετές τους.

Το ημερολόγιό τους βασίστηκε στην περιοδικότητα των φάσεων της Σελήνης. Συγκεκριμένα, το σεληνιακό τους έτος είχε 354 ημέρες που χωριζόταν σε 12 μήνες των 29,5 ημερών ο καθένας καθώς και 2 εποχές, τον χειμώνα και το καλοκαίρι. Οι μήνες αυτοί καθορίζονταν από την εναλλαγή της νέας Σελήνης και είχαν ονόματα ανάλογα με την αγροτική ζωή. Η προσέγγιση τους αυτή ήταν αρκετά καλή. Η επιστήμη της αστρονομίας στην εποχή εκείνη ήταν αρκετά ανεπτυγμένη και φαίνεται να στήριζαν τις εναλλαγές των εποχών στα αστρονομικά φαινόμενα. Παρατηρούσαν τα ουράνια σώματα και αρχικά κρατούσαν Σεληνοηλιακό ημερολόγιο, σχετίζοντας την ετήσια πορεία του Ήλιου με τις εναλλαγές των εποχών. Ο πιο σημαντικός αστέρας (αρχηγός ή επικεφαλής του έτους) ήταν η Αίγα. Η θέση της Αίγας ως προς τη Σελήνη προσδιόριζε την αρχή του έτους. Αυτή η προσέγγιση για την αρχή του έτους ίσχυε από το 4.000 μέχρι το 1.700 π.Χ.

Πηγές: Ντοκιμαντέρ "Το σύμπαν που αγάπησα" και Βικιπαίδεια

Ινδικό Ημερολόγιο

Τα πρώτα στοιχεία για την αστρονομία στην Ινδία τα βρίσκουμε στις Βέδες. Οι «Βέδες» είναι ιεροί ύμνοι και τελετουργικοί στίχοι, που έχουν συντεθεί στην αρχαϊκή Σανσκριτική και είναι γνωστοί μεταξύ των λαών που μιλούσαν ινδοευρωπαϊκή γλώσσα και πέρασαν στις Ινδίες από περιοχές της Περσίας.

Δεν είναι δυνατόν να καθοριστεί με ακρίβεια η χρονολογία των συνθέσεων αυτών μερικές από τις οποίες έχουν μεγάλη φιλολογική αξία, αλλά μία περίοδος γύρω στο 1500-1200 π.Χ. θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή από πολλούς ειδικούς.

Στις Βέδες οι ύμνοι συγκροτούν ένα λειτουργικό σύνολο,το οποίο αναπτύθχηκε γύρω από τη λατρεία της σόμα (soma) και τη θυσία και εξουδετέρωσε τις παραδεδομένες θεότητες που προσωποποιούσαν διάφορα φυσικά και κοσμικά φαινόμενα Ύμνοι αφιερώθηκαν στις θεότητες αυτές και πολλοί διαβάζονταν ή ψάλλονταν κατά τη διάρκεια των τελετουργιών. 

Κάλι Γιούγκα, (κυριολεκτικά "Εποχή της Κάλι" ή "Εποχή της φαυλότητας"), είναι ένα από τα τέσσερα στάδια της ανάπτυξης από τα οποία διέρχεται ο κόσμος, ως μέρος του κύκλου των Γιούγκα, κατά τις Ινδουιστικές γραφές. Τα άλλα τρία είναι Σατύα Γιούγκα, Τρέτα Γιούγκα και Ντβαπάρα Γιούγκα.

Κατά το Σουρύα Σιντάντα, μια αστρονομική πραγματεία που αποτελεί τη βάση για όλα τα Ινδουιστικά και το Βουδιστικά ημερολόγια, το Κάλι Γιούγκα ξεκίνησε τα μεσάνυχτα στις 18 Φεβρουαρίου του 3102 π.Χ. σύμφωνα με το προληπτικό Ιουλιανό ημερολόγιο, ή στις 23 Ιανουαρίου του 3102 π.Χ. κατά το προληπτικό Γρηγοριανό Ημερολόγιο. Θεωρείται επίσης από πολλούς Ινδουιστές ότι είναι η στιγμή που ο Κρίσνα έφυγε για την κατοικία του. Το Κάλι Γιούγκα θεωρείται παραδοσιακά ότι διαρκεί 432.000 χρόνια.

Στα Ινδικά ημερολόγια δεν υπάρχει χρονολογιακή αφετηρία και τα χαρακτηρίζει ο μυστικισμός και η άχρονη υφή του χρόνου. Σύμφωνα με τους Ινδούς τα ημερολόγια δεν χρησιμοποιούνται μόνο για την χρονολόγηση (θεωρείται ιεροσυλία και αμαρτία)  αλλά και ως μέσο προσέγγισης του Θεού.

Οι χρονικές περίοδοι είναι τέσσερις. Σύμφωνα με τους Ινδούς η αφετηρία του κόσμου ήταν στις 18/2/3100 π.Χ. Η Κάλι Γιούγκα (μια από τις περιόδους) συνδέεται με την καταστροφή του κόσμου. Έπειτα ακολουθεί η αναγέννηση του μέσα από ειρήνη και ευημερία. Δεύτερη περίοδος η Γραπάρα γιούγκα κατά την οποία οι άνθρωποι πέφτουν στην αμαρτία. Η Τρίτη περίοδος είναι η Κρίτα Γιούγκα που διαρκούσε 4000 χρόνια. Το άθροισμα των περιόδων μας δίνει 12010 Έτη. Κάλπα είναι ο κοσμικός αιώνας που διαρκεί 4δις χρόνια (σχεδόν η ηλικία της Γης).

Το ημερολόγιο των Ινδών δείχνει την σχέση παρελθόντος - παρόντος - μέλλοντος.

Αργότερα στην ιστορία στην αστρονομία έχουν δεχτεί επιρροές από τους Έλληνες. 

Η ενασχόληση των Ινδών με την αστρονομία συνεχίστηκε και σε πολλές πόλεις χτίστηκαν συγκροτήματα αφιερωμένα στην παρατήρηση του ουρανού.
Παράδειγμα αποτελεί το κτίσμα Ram Yantra (1724-1727) έχει παρόμοια μορφολογία με το Stonehenge αλλά χρησιμοποιείται για να υπολογίζεται η γωνία ύψους ήλιου τις διάφορες ημέρες του έτους. 

Πηγές: "Το σύμπαν που αγάπησα" (ντοκιμαντέρ), el.wikipedia.org, "Ηλιασμός" (σημειώσεις Αρχιτεκτονική Δ.Π.Θ.)